Համացանցում արագորեն տարածվում է ՍԱ… ՄԱՆՎԵԼԸ ՉԿԱ․․․ինչ եղավ քիչ առաջ




Hraparak.am-ը գրում է. Մանվել Գրիգորյանի խափանման միջոցը փոխելուն շատ էի ուզում այսօր անդրադառնալ, բայց ոչ մի բառ չէի կարողանում գրել։ Չէի կարողանում, որովհետև վաղուց այդ խափանման միջոցը Մանվելին պետք չէ․ նա չկա։


Արցախյան պատերազմի ժամանակ շատ էինք ասում՝ առաջին զոհը։ Իշխանափոխությունն էլ յուրօրինակ պատերազմ էր, որի առաջին զոհը Մանվել Գրիգորյանն էր։ Էյֆորիայի ու ատելության ծխի մեջ ոչինչ չկարողացանք տեսնել, հասկանալ։


Ինչպե՞ս կատարվեց, ինչու՞ կատարվեց․ ժամանակը ցույց կտա։ Բայց մի հարց կախված մնաց՝ ինչու՞ առաջին զոհը եղավ այն մարդը, ում Ադրբեջանն ատում էր, ում համար ժամանակին Ադրբեջանը գլխագին էր սահմանել։

Գո՞ղ էր, զինվորի բաժինը գողացե՞լ էր․․․ ամենանուրբ կետից սկսվեց ու հենց այս կետից էլ բացվելու է կծիկը։ Ինչու՞ առաջինը Մանվելը։ Այդ հարցի պատասխանը ամեն օր վարագույրի մի ծալքով բացվում է։ Համատարած այս մղձավանջի մեջ, որտեղ փակվում են սահմանամերձ շրջանների ծննդատները, Արցախյան պատերազմի մասնակիցները դառնում են «ոչնչի համար զոհված մարդիկ»․․․ սուր փշերի պես արյունոտելու են մեզ, ու մենք ինքներս ենք գտնելու այդ պատասխանը։

Իշխանափոխությունից հետո, երբ ձերբակալվել էր Մանվելը, գրել էի «Մանվելն էլ չկա» վերտառությամբ հոդվածը։ Մանվելն այդ ժամանակ “արդեն չկար”։

Երևանի ընդհանուր իրավասության դատարանն այսօր՝ հունվարի 15-ին որոշել է ազատ արձակել ԵԿՄ նախկին նախագահ, գեներալ-լեյտենանտ Մանվել Գրիգորյանին՝ հաշվի առնելով վերջինիս առողջական վիճակը։ Կրկին ուզում եմ հիշեցնել հոդվածը ու ասել, որ Մանվելը չկա, ու՞մ համար եք փոխել խափանման միջոցը։ Ներկայացնում եմ հոդվածը․

Մանվելն էլ չկա

4 Հուլիս 2018 | 20:08

Արցախյան պատերազմից հետո Մանվել Գրիգորյանի աշխատատեղը՝ Գորիսում, մեր բնակելի շենքի հարևանությամբ էր։ Նա բանակային կորպուսի հրամանատարն էր։ Ակսել Բակունցի անվան միջնակարգ դպրոցից քիչ ներքև՝ «ուչուզդոր էիք անվանում» այդ տարածքը։

Դիմացը այգին էր՝ «բուլվարը»։ Հենց այդ տարածքին կպած մի փոքրիկ կրպակ կար, դա այն ժամանակ մեր թաղամասի «սուպերմարկետն էր», օրը մի քանի անգամ մտնում և առևտուր անելուց առաջ նայում էիք բանակային կորպուսի աշխատողներին։


Այն ժամանակ էլ փսփսում էին, որ Մանվելը ծանր հիվանդություն ունի․ շաքարային դիապեդ և երիկամային անբավարարություն։ Մարդիկ անհանգստանում, իրար հարցնում էին՝ «էտ զահուրմար հիվանդությանը ճար չկա՞»։
Այսօր Մանվել Գրիգորյանը բանտում է։ Էլի լսում եմ մարդկանց, կարդում գրառումներ։ Եթե այն ժամանակ մարդիկ ասում էին՝ «էդ զահուրմար հիվանդությունից պրծում չկա՞», հիմա ասում են՝ «էդ զահուրմար մարդուց պրծում չկա՞»։


Մանվելի մասին գրառումները կարդալուց, նրա հասցեին հնչող մեղադրանքները, լսելուց, ատելության ծովում խեղդվելը տեսնելուց հետո մտածում եմ, որ դրանից ավելի սարսափելի պատիժ երկրագնդում գոյություն չունի։ Մահը նման դեպքում մեղմ պատիժ է։ Բայց այդ պատիժն էլ շատերին չի բավարարում։


Մանվելն արդեն, հավատացեք, բարոյապես չկա, բայց ինձ ուրիշ բան է հուզում, ու ես դրանից ավելի շատ եմ սարսափում։ Մանվելը, որպես երազ՝ կանցնի, կգնա, բայց մենք անհագ վրեժխնդրությամբ, չարությամբ, պատժի չբավարվածությամբ ո՞նց ենք ապրելու․․․

Փաստաբանի փոխանցմամբ Մանվել Գրիգորյանի ցանկությունը մեկն է՝ եթե նա կանգնում է արդարադատության առաջ, կանգնի հնարավորինս առողջ տեսքով, ոչ թե կիսահաշմանդամ։ Ակամայից հիշում եմ մեծերից մեկի խոսքը, ով ծանր հիվանդ էր և ասում էր՝ թշնամուս երբ հանդիպում եմ, ոտքս ամուր եմ դնում գետնին, որ չուրախանա․․․


Փաստորեն Մանվել Գրիգորյանը չի ուզում, որ կիսահաշմանդամ ձևով երևա, որովհետև գիտի, որ բոլորը ուրախանում են, բոլորն իր թշնամին են։
Սա, գիտե՞ք, մարդկային ինչ ողբերգություն է։ Մարդկային հոգու գիշեր, ուր մի աստղ անգամ չկա։
Հիսուսը ներեց ավազակին։
Ավազակը խնդրում է Հիսուսին․

«Հիսուս, խնդրում եմ Քեզ՝ հիշիր ինձ, երբ գաս Քո արքայությամբ»։ Չի ասում՝ ինձ էլ տար, այլ աղերսում է, որ հիշի միայն։
Չմկրտված, հաղորդություն չստացած, ողջ կյանքում Աստծո խոսքով չապրած ավազակը ստանում է Հիսուսի ողորմությունը՝


«Ճշմարիտ ասում եմ քեզ, այսօր ինձ հետ դրախտում կլինես»:
Բոլոր լույսերը չհանգցնենք։ Պատժեք, բայց մի ոչնչացրեք։ Պատժեք, բայց թույլ տվեք, ինչպես նա է ուզում՝ «մեռնի ոտքի վրա․․․»։ Մարդուն ոչնչացնելը մեզ հեռացնում է մարդկությունից, Աստծուց։ Կարևոր չէ՝ ով է այդ մարդը։ Խոսքս վերաբերվում է բոլոր ժամանակների

իշխանություններին, ովքեր ընկածին տրորում են հանրության մսաղացով։ Խոսքս վերաբերվում է բոլոր դատապարտյալներին, ովքեր առողջական լուրջ խնդիրներ ունեն։

Այս հոդվածը իշխանափոխությունից հետո եմ գրել՝ ինձ վրա վերցնելով ֆեյքերի տեղատարափ հարձակումները։ Այսօր կրկնում եմ նույնը՝ պատժեք, բայց մի ոչնչացրեք։ Դուք վաղուց ոչնչացրել եք նրան՝ ի՜նչ խափանման միջոցի մասին է խոսքը․․․

Հասմիկ Բաբաջանյան

Hraparak.am skrifar: Mig langaði að snerta aðhald Manvel Grigoryan í dag, en ég gat ekki skrifað eitt einasta orð. Ég gat það ekki vegna þess að Manvel þurfti ekki fyrir þá varfærni fyrir löngu; hann er ekki þar.

 
Í Artsakh stríðinu áttum við alltaf að segja mikið, fyrsta fórnarlambið. Valdaskiptin voru einstakt stríð, þar sem fyrsta fórnarlambið var Manvel Grigoryan. Í deildinni með vellíðan og hatri gátum við ekki séð eða skilið.

 
Hvernig gerðist það, af hverju gerðist það? tíminn mun leiða í ljós. En ein spurning var eftir: af hverju var fyrsta fórnarlamb mannsins Aserbaídsjan hatað, sem Aserbaídsjan hafði einu sinni verið skólastjóri?

Var það stolin eining hermanns? Það byrjaði frá heitasta punktinum og það er frá þessum tímapunkti að spólan mun opna. Af hverju Manvel fyrst? Svarið við þeirri spurningu er opnað daglega með blæju. Í þessari útbreiddu martröð sem lokar fæðingarsjúkrahúsum á landamærasvæðunum, verða íbúar Artsakh stríðsins „dauðir fyrir ekki neitt“; Þeir munu blæða eins og beittir þyrnar og við munum finna það svar okkur sjálf.

Eftir valdaskiptin, þegar Manvel var handtekinn, skrifaði ég grein sem bar yfirskriftina „Það er engin Manvel.“ Manvel var „ekki þar“ á sínum tíma.

  1. janúar ákvað dómstóll almenns lögsögu Yerevan að láta lausa fyrrum forseta Yerkrapah sjálfboðaliðasambandsins, hershöfðingja hershöfðingja Manvel Grigoryan, miðað við heilsufar hans. Aftur langar mig til að rifja upp greinina og segja að Manvel er ekki til staðar, fyrir hvern hefur þú breytt varúðarráðstöfunum? Ég kynni greinina:

Það er engin Manvel

  1. júlí 2018 |: 20:08:

Eftir stríðið í Artsakh var starf Manvel Grigoryan í Goris, nálægt fjölbýlishúsinu okkar. Hann var yfirmaður herfylkingarinnar. Rétt fyrir neðan Axel Bakunts framhaldsskólann var svæðið „þú kallar það ónýtt“.

Gegnt garðinum var Boulevard. Það var lítill söluturn fest við svæðið, það var „matvörubúðin“ í héraði okkar á þeim tíma, þú myndir fara nokkrum sinnum á dag og horfa á starfsmenn herfylkingarinnar fyrir viðskipti.

Á þeim tíma hvísluðu þeir að Manvel væri með alvarleg veikindi; sykursýki og nýrnabilun. Fólk hafði áhyggjur og spurði hvort annað: “Er engin lækning við þessum óþægilega veikindum?”
Í dag er Manvel Grigoryan í fangelsi. Nú heyri ég fólk lesa nóturnar. Ef fólk á þeim tíma sagði: “Er það ekki óþægileg veikindi?”

Eftir að hafa lesið minnispunkta Manvel, ásakanir á hendur honum, heyrt, drukknað í sjó hatursins held ég að það sé ekki meira hræðileg refsing í heiminum. Dauðinn er mild refsing í þessu tilfelli. En sú refsing fullnægir ekki mörgum.

Trúðu mér, Manvel er ekki lengur siðferðislegur, en ég hef eitthvað annað til að hafa áhyggjur af og ég er dauðhræddur við það. Manvel, eins og draumur, mun líða undir lok, en hvernig eigum við að lifa með ómissandi hefnd, illsku, ófullnægjandi refsingu?

Samkvæmt lögfræðingnum er ósk Manvel Grigoryan ein: ef hann stendur upp fyrir réttlæti mun hann líta út eins heilbrigður og mögulegt er, ekki hálf öryrki. Ég man eftir orðum eins fullorðna fólksins, sem var alvarlega veik, og sagði: „Þegar ég hitti óvin minn legg ég fótinn þétt á jörðina svo að hann muni ekki fagna;

Reyndar vill Manvel Grigoryan ekki birtast hálf öryrki vegna þess að hann veit að allir eru ánægðir, allir eru óvinur hans.
Þetta, þú veist, er mannlegur harmleikur. Kvöld mannssálarinnar þar sem ekki er ein stjarna.
Jesús fyrirgaf ræningjanum.
Ræningi spyr Jesú;

“Jesús, ég bið þig að muna eftir mér þegar þú kemur í ríki þitt.” Hann segir ekki að hann gefi mér neitt, heldur biður mig um að muna aðeins.
Hinn skírði, ódauði, ævilöngur þjófur Guðs fær miskunn Jesú:

“Sannlega segi ég þér, í dag munt þú vera með mér í paradís.”
Ekki eru öll ljósin slökkt. Refsa, en ekki tortíma. Refsaðu honum, en láttu hann, eins og hann kallar það, “deyja fyrir fótum sér.” Eyðing mannsins fjarlægir okkur mannkynið, Guð. Það skiptir ekki máli hver viðkomandi er. Ég meina allan tímann

til yfirvalda sem henda hinum föllnu með kjöt kvörn. Ég er að vísa til allra fanga sem eiga við alvarleg heilsufarsleg vandamál að stríða.

Ég hef skrifað þessa grein síðan valdaskipti tóku að mér árás á fríkárásir. Í dag endurtek ég sömu refsingu, en ekki eyða henni. Þú ert löngu búinn að tortíma honum, hvaða varúðarráðstöfun er hann að tala um;

Hasmik Babajanyan